Rozdział 2 (część 2)

      Pomieszczenie w którym się znajdowałam było małe i puste, miało białe ściany i podłogę, a na suficie zawieszona była jakaś dziwna świecąca kula otoczona papierową otoczką. Stałam tam przez chwilę z mocno bijącym sercem nie mając na czym zawiesić wzroku. Nogi i ręce mi drżały i czułam, że jeśli choć spróbuję się odezwać z moich ust nie wypłynie ani jedno słowo.

     Nie wiem jak długo stałam tam rozglądając się panicznie jak jedno z tych dzikich zwierząt, które czasami jacyś kupcy przywozili na targ zamknięte w malusieńkich klatkach. W końcu jednak usłyszałam śpiew, ponaglający, dodający odwagi zew dziewięciu-głosowego chóru śpiewającego po łacinie. Powoli ruszyłam korytarzem, który dla odmiany oświecony był jedynym znanym mi do tej pory źródłem światła czyli świecami.

        Normalnie czułabym się bardzo niepewnie idąc wąskim, wysokim korytarzem prowadzącym z jednej wielkiej niewiadomej do kolejnej, ale muzyka, którą słyszałam dodawała mi odwagi i sił rozpędzając wszelkie wątpliwości. Spanikowałam więc dopiero w momencie gdy droga, którą szłam nagle się urwała. Przede mną był już tylko jeden niziutki stopień, a zanim ściana. Powoli obmacałam boczne ściany mając wielką i naiwną nadzieję, że w zasłuchaniu przegapiłam jakieś drzwi lub zakręt, ale szczerze mówiąc nie byłam zbytnio zdziwiona gdy okazało się, że nic żadnego przejścia tam po prostu nie ma. Wzięłam więc głęboki oddech i czując, że zaraz coś się wydarzy weszłam na stopień. Ledwo zdążyłam dotknąć ściany znajdującej się naprzeciw mnie platforma wraz ze mną powędrowała w górę. Chciałam krzyczeć, ale głos uwiązł mi w gardle gdyż nagle znalazłam się na samym środku ołtarza Świątyni.

        Mrugałam bardzo szybko oszołomiona i zdumiona tym co się wydarzyło. Moje oczy potrzebowały chwili by przystosować się do jasnego światła płynącego zarówno z wysokich zawitrażowanych okien jak i z wielkich żyrandoli zawieszonych na łukowatym sklepieniu. Gdy w końcu odzyskałam ostrość widzenia zauważyłam setki wpatrzonych we mnie kolorowych oczu, ręce zaczęły mi delikatnie drżeć gdy zorientowałam się, że najwyraźniej to właśnie ja zostałam wbrew swej woli mianowana gwiazdą wieczoru.

- Oto nasza nowa uczennica: Laoise Hunterling! - wykrzyknęła pewna kobieta łapiąc mnie za rękę.

         Jej włosy były czarne jak węgiel, którym paliło się u mnie w domu zimą i na który musieliśmy oszczędzać cały rok, a oczy nie miały koloru. Zjawisko to było tak pasjonująco dziwne, że przez kilka chwil nie mogłam oderwać od niego oczu. Źrenice miała czarne jak każdy człowiek, ale jej tęczówki były po prostu przezroczyste odcinając się od białka tylko niewyraźną czarną linią. Wtem przypomniałam sobie zasadę, którą posłyszałam jako dziecko stojąc na targu i wpatrując się w stoisko z owocami z pożądaniem „nie ładnie jest się gapić” . Zarówno wtedy tak i teraz szybko odwróciłam wzrok uśmiechając się przepraszająco.

- Laoise jest Potomkinią Parium, jej Smok wybrał ją dla nas przed trzema dniami w Gregorianie. Jej rola w naszym świecie będzie wielka, ale zanim do tego dojdziemy... - zawiesiła na chwilę głos i unosząc wysoko ręce dokończyła- Przywitajcie ją!

- Witaj, Laoise niech morze, ziemia, rzeka, las, powietrze, ogień, duch i emocje wspierają cie w Twojej drodze! - wykrzyknęli wszyscy zebrani łamiąc zasadę o nie gapieniu się.

- Parium, Terra, Rivum, Virentia, Aer, Ignis, Animus i Motus mają cię w swojej opiece! - powiedziała kobieta i nachyliła się nade mną składając na moim lewym poliku odcisk ust.

           Jej gest był mi jednak zupełnie obojętny ponieważ w tej samej chwili zdałam sobie sprawę, że za każdym razem gdy wypowiadała imię Boga lub Bogini jej oczy rozbłyskiwały odpowiadającym mu kolorem.

- Będzie dobrze córko... musisz nam tylko zaufać. - usłyszałam gdzieś w głębi siebie i jakimś cudem od razu wiedziałam, że to Parium do mnie przemawia.

         Przyjemny powiew ciepła otulił moją skórę, a Motus wraz z Aerem rozwiali strach. Moje nozdrza wypełnił zapach mokrej ziemi i świeżo skoszonej trawy, na policzkach poczułam wodę, ale wiedziałam, że to nie łzy. Na ułamek sekundy poczułam coś na kształt muśnięcia duszy i wiedziałam już, że wszystkie osiem bogów naprawdę ma mnie w swojej opiece.

- Normalnie przeszlibyśmy teraz do Stigmy, ale obawiam się, że w tej sytuacji trzeba zacząć od czegoś innego.

        Zdumione spojrzenia wszystkich zgromadzonych ponownie spoczęły na mnie lecz tym razem czując w sobie moc wszystkich bogów nie opuściłam głowy. Dobrze wiedziałam, że zaraz stanie się coś dziwnego, ale nie miałam pojęcia co to będzie oznaczać dla mnie- zwykłej dziewczyny z Gregoriany.

- Laoise jednak nie jest zwyczajnym przypadkiem. Laoise jest bowiem Ostatnią Potomkinią!

      Gdyby nie obecność bogów pewnie pod wpływem nawet samych spojrzeń z przerażenia padłabym na ziemię. Jednak nawet mimo ich błogosławieństwa czułam, że przewiercają mnie jak wiertarki (hahaha kolejne nowe słowo), uporczywe i niespecjalnie przyjazne spojrzenia.

- Od wielu lat staramy się uwolnić Gregorianę od totalitarnych rządów króla Gregorego, ale nie mogliśmy nic zrobić dopóki Ostatni nie przekroczył bram Saltusu... - kontynuowała Vicistia nie zwracając uwagi na zdumione szepty i inne reakcje wywoływane przez jej słowa. - Ale teraz mamy tu Laoise, a nasza misja wreszcie ma szanse na powodzenie.

- Skąd to wiadomo?! - krzyknął jakiś chłopak z głębi świątyni. - Skąd wiadomo, że to właśnie ona? Że nie będzie następnych?

- Zapewniam Cię o tym ja- Parium, Lorcanie. A kiedy ja mówię nie możesz mieć wątpliwości.

       To co stało się w tym momencie powodowało u mnie drgawki nawet wiele tygodni po samym wydarzeniu. Nagle. Tak po prostu. Znikąd pojawiła się... syrena. Lewitowała w powietrzu, które tuż przy jej skórze zmieniało się w wodę morską, która jednak nie moczyła nikogo oprócz samej Parium. Jej włosy były czarne jak węgiel, a oczy jeszcze bardziej turkusowe niż u kogokolwiek z Potomków. Była idealna. Perfekcyjna. Krągłe piersi, płaski brzuch i talia jak u osy gładko przechodziły w pokryty różowo-złotymi łuskami ogon. Kobieta posiadała również wielkie rubinowe usta, z których wydobywał się najśpiewniejszy, przepiękny głos w którym zawarta była nuta rozdrażnienia.

- Laoise jest Ostatnią Potomkinią i cieszę się, że na razie mogę ją uznać jako swoją. Musicie jednak wiedzieć, że nie będzie tak zawsze, a córka moja odegra większą rolę niż myślicie. - powiedziała okręcając się wokół własnej osi i wodząc po wszystkich władczym spojrzeniem.

          Na końcu zatrzymała się i patrząc wprost na mnie znikła. W ostatniej chwili jej obecności zdążyłam dostrzec tkwiący w jej pępku... kolec? Zadziwiona upadłam na kolana i przez chwilę po prostu tak trwałam.

         Wokół mnie ludzie powoli zaczęli ponownie odzyskiwać zdolność do mówienia, oddychania i paru innych rzeczy. W świątyni zaczął wzbierać gwar. Szepty zdziwienia, jęki podziwu, fala fascynacji. Tylko jedna jedyna ja nie miałam pojęcia co myśleć ani robić. Wraz ze zniknięciem materialnej Parium z mojego serca odeszła reszta bogów i bogiń przez co nagle poczułam się pusta.

- Myślę, że naznaczenie nie jest już potrzebne.- zawyrokowała w końcu Vicistia najwyraźniej w równym stopniu zdumiona co inni. - Ruszamy na kolację! - dodała szybciutko odzyskując rezon.

        Jako pierwsi odzyskali zdolność logicznego myślenia i wykonywania poleceń Potomkowie Motusa jak zawsze wspierani przez swojego Ojca. Prowadzeni przez swoich opiekunów skierowali się do drzwi, a za nimi, może lekko automatycznie, reszta szkoły.

- Dołącz do nich, Laoise. Pogadamy po kolacji. -zachęciła mnie Vicistia widząc jak przyglądam się odchodzącym uczniom.

        Skinęłam jej elegancko głową nie mając pojęcia jakie zasady obowiązują Potomków podczas kontaktów z Najwyższą Kapłanką i szybko, jakby bojąc się, że zmieni zdanie, poszłam za innymi.

       Od razu zorientowałam się, że zaraz po wyjściu ze Świątyni uczniowie mieszają się ze sobą nie zwracając większej uwagi na kolor oczu. Niestety przez to poczułam się jeszcze bardziej osamotniona nie mając do kogo się przyłączyć. Sunęłam więc samotnie na końcu co dawało mi przynajmniej tyle, że wiedziałam iż się nie zgubię w drodze do stołówki. Droga była krótka, ale przed samymi drzwiami zrobiła się spora kolejka. Stałam więc sama w tłumie rozgadanej młodzieży starając się ignorować posyłane co chwila, ukradkowe, ciekawskie spojrzenia. Coś dziwnego ścisnęło mnie w sercu gdy przypomniałam sobie o Rogerze pozostawionym na pastwę losu. Głodnym. Cierpiącym.

       I wtedy weszłam do stołówki. Zapachy uderzyły we mnie gdy tylko znalazłam się wystarczająco blisko drzwi. Potomkowie przede mną stawali na palcach, śmiali się i przepychali próbując dostrzec co mają do wyboru. Inni nie zwracali uwagi na jedzenie tylko gnali prosto do stolików najwyraźniej powierzając misję zdobycia jedzenia komuś innemu samemu chcąc tylko zająć stolik. Cała sala trzęsła się od śmiechu, rozmów. Wokoło pełno było jedzenia, a powietrze w prost gęstniało od jego zapachu...

       A ja tylko stałam. Moje płuca unosiły się i opadały w regularnym oddechu, a wraz z powietrzem do mojego ciała wpłynęły wszystkie zapachy znajdujące się w pomieszczeniu. Nie potrafiłam zinterpretować 90% z nich, ale w niczym mi to nie przeszkadzało. Nie mam pojęcia ile bym tam stała gdyby nie to, że nagle ktoś, ze sporym impetem walnął mnie łokciem w plecy. Zdezorientowana poleciałam do przodu o mały włos nie trafiając w stojącego przede mną blondyna i nie powodując efektu domina.

- Sorry nowa. - jęknął ktoś zza moich pleców i jedynie po tonie wypowiedzi zorientowałam się co miał mi do przekazania.

- Nic się nie stało. Zagapiłam się, to moja wina. - odpowiedziałam odwracając się z uśmiechem, ale chłopak już się zmył.

         Uczucie samotności znów zawładnęło moim umysłem, ale pobudzone zapachami ciało nie pozwalało na bezczynny smutek. Nogi same pociągnęły mnie na koniec kolejki w której stała już tylko malutka część uczniów co zwróciło moją uwagę na ilość czasu jaką spędziłam stojąc pośrodku sali jak słup i po prostu zachwycając się tym co mnie otacza.

         Nie dano mi jednak czasu na rozmyślania ponieważ kolejka przesuwała się o wiele szybciej niż myślałam i nim się zorientowałam nadeszła moja kolej. Przerażona nie miałam pojęcia co wybrać. Prawie wszystkie nazwy brzmiały obco i nic mi nie mówiły, ale ja mimo to nie miałam ochotę na nic z tego co już znałam.

- Chciałabym coś bez mięsa... - zasugerowałam, a kobieta za ladą spojrzała na mnie troskliwie najwyraźniej rozpoznając miejsce mojego pochodzenia.

- Mamy tu sporo wegetariańskich dań... - powiedziała najwyraźniej nie zdając sobie sprawy z tego, że nie wiem co to znaczy. - Na początek polecam omleta i mleko czekoladowe... potem żołądek ci się przyzwyczai i będziesz mogła spróbować czegoś ciekawszego.

         Pokiwałam z wdzięcznością głową patrząc jak kobieta nakłada mi na talerz jakiś pięknie pachnący, okrągły placek, posypany białym proszkiem wyglądającym jak mąka i wysoki kartonik z czymś cienkim.

            Chciałam podziękować, ale kobieta zajmowała się już następnym Potomkiem i nie zwracała na mnie najmniejszej uwagi. Westchnęłam więc tylko i zaczęłam się rozglądać za miejscem w którym mogłabym spokojnie spożyć swój posiłek.

      Wyglądało jednak na to, że w całej sali nie ma ani jednego wolnego stolika, a ludzie którzy siedzieli pojedynczo nie wyglądali na takich co szukają towarzystwa.             Zrezygnowana chciałam więc po prostu wyrzucić tacę i udać się do pokoju Vicistii, ale podniecony zapachami żołądek pchał moje ciało na przód.

         Nie mogąc opanować instynktu po prostu ruszyłam na przód między stolikami nie żywiąc większej nadziei na powodzenie tej misji. Ku mojemu zdziwieniu w momencie gdy byłam w samym środku pomieszczenia moim oczom ukazał się ukryty na samym końcu pojedynczy stolik przy którym nie było zupełnie nikogo. Podekscytowana ledwo powstrzymywałam nogi przed biegiem gdy ktoś nagle złapał mnie mocno za rękę pociągając w dół na wysokość siedzącego na krześle człowieka.

- Co jest? - warknęłam próbując wyrwać rękę z uścisku i czując, że dłużej nie powstrzymam już cieknącej śliny.

- Nie radziłbym. To stolik dla Freak'a.

- Kogo? - zapytałam wyrywając rękę z uścisku i ustawiając się przodem do mówiącego.

- Największego Frajera w Szkole. - wytłumaczył, a ja wreszcie mogłam się mu przyjrzeć.

      Chłopak był na oko ze dwa lata ode mnie starszy, miał blond włosy i jaskrawo różowe oczy, które mocno kontrastowały z jego opaloną, umięśnioną sylwetką. Siedział w otoczeniu kolegów, wyglądających tak samo dobrze jak on i co rzadko spotykane również różowookich. Idąc przez sale zdążyłam się zorientować, że przy każdym stoliku siedzą ludzie o przynajmniej dwóch różnych kolorach oczu i dlatego fakt ten tak bardzo mnie zdziwił. Jeszcze bardziej jednak zdezorientowała mnie pewność w głosie chłopaka i jego wyraźna wyższość nad kolegami.

- Lorcan Filentio. - przedstawił się równocześnie wyrywając mnie z zamyślenia.

- Laoise Hunterling. - odpowiedziałam, a jego koledzy wybuchnęli śmiechem.

- Nie śmiejcie się z ostatniej tylko przestawcie jak kulturalni ludzie i donieście krzesło. - nakazał Lorcan, a jego koledzy natychmiast spełnili polecenie.

        Dzięki temu w ciągu 20 sekund nie dość, że wreszcie mogłam usiąść to jeszcze poznałam sześciu bardzo przystojnych chłopaków, których wysoką pozycje w szkole widać było na pierwszy rzut oka.

      Wreszcie znajdując chwilę spokoju i akceptacji zaczęłam jeść... Placek okazał się mięciutki i słodki, a mleko miało dziwny, uzależniający, również słodki, ale w inny sposób smak. Kosztując te dwie rzeczy i wsłuchując się w głosy Lorcana i jego kolegów nagle poczułam się jak w siódmym niebie, a niedola brata i reszty pozostawionych w Gregorianie nagle wydała mi się zbyt odległa by zawracać sobie nią głowę.

- To co Ostatnia? Wpadasz do nas dzisiaj na imprezę? - spytał zalotnie Edward, najwyższy z kumpli Lorcana.

- Daj spokój! Nowa pewnie nawet nie wie jeszcze gdzie jej pokój. - roześmiał się James puszczając do mnie oko.

- Jak coś może spać u mnie. - odpyskował mu Ed, albo mając nadzieję, że nie zrozumiem, albo po prostu nie mając zahamowań.

- Edward... - zaczął groźnie Lorcan lecz jego przyjaciel tylko wywrócił oczami.

- Nie przejmuj się nimi, są jak stare dobre małżeństwo. - roześmiał się Hugo, szybko unikając ciosu Eda.

- Pary Ci się pomyliły... - wtrącił szyderczo Stark wbijając nienawistny wzrok w sąsiedni stolik.

        Podążając za jego spojrzeniem szybko odkryłam powód jego zdegustowania, obok nas, trzymając się za rękę siedzieli dwaj chłopcy na oko w moim wieku. Uśmiechnęłam się łagodnie widząc jak słodko razem wyglądają, a Lorcan i reszta jego grupy natychmiast zgromili mnie spojrzeniem.

- No co? - spytałam. - W mojej wiosce nie ma takich par...

- No i dobrze. Nigdzie ich być nie powinno. - warknął ze złością Bron.

- Ale...! - zaczęłam się bronić.

       Jednak oni nie zwracali już na mnie najmniejszej uwagi. Zrezygnowana obniżyłam się trochę na krześle i zaczęłam zastanawiać czy banda Lorcana na pewno jest odpowiednim towarzystwem dla mnie. Brązowowłosy Edward bez zahamowań, fioletowowłosy James z ostrym żartem, Stark ze złotymi pasemkami nienawidzący par jednej płci, Bon z burzą brązowych włosów i szyderstwem w oczach no i Hugon o brązowożółtych włosach i zabijającym spojrzeniu...

      Wiedziałam już, że muszę się jakoś uwolnić. Nie wiedziałam tylko jak.

_________

I koniec rozdziału drugiego :) Nie wiem co jeszcze mogę powiedzieć więc powiem tylko iż mam nadzieję, że ktokolwiek przeczytał.